Kontrapiękno

Koncert odbył się na Scenie Kameralnej Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi, w ramach cyklu WIECZORY MUZYCZNE.

Koncert ten w całości zawdzięczam jego pomysłodawczyni i zarazem głównej wykonawczyni – Oldze Maroszek. Kontrapiękno to wymyślone słowo, które spajało muzykę, treść literacką i wykonawstwo pod wspólną myślą wykraczania poza granice. Owo wykraczanie dotyczyło ponadprzeciętnej skali głównego głosu – kontraltu; pokonywania trudności w wykorzystaniu instrumentów również poza podstawowym rejestrem; pokonywania granic znaczenia treści literackich – tu wykraczanie wyobraźnią poza śmierć i życie, poza obsesje i fascynacje oraz poza sny i twardą rzeczywistość. Całość prowadzona przez Aleksandrę Bęben, która każdym celnym i pięknym słowem wprowadzała Słuchaczy w kolejne utwory.

Wracając jeszcze do najważniejszej tego dnia Postaci. Muszę przyznać, że głos Olgi Maroszek i także sama jej osobowość są iście nadzwyczajne! Trudno mi tu znaleźć odpowiednie słowa do opisu, bo trzeba by było jakieś nie tylko wyrazy wymyślić, ale też i słownik i język, żeby oddać to jakoś adekwatnie. Głos jest pełen prawdy, szczerości, oddania i pasji, ale jest też doskonały technicznie, dźwięk w punkt trafiony, przemyślany, odpowiednio wyważony i zabarwiony. Rzemiosło wykonawcze to najwyższy możliwy profesjonalizm. Ale i to stwierdzenie nie wystarcza, bo jest coś znacznie więcej – za każdym razem słuchając (już nałogowo!) jej wcieleń wszelakich, bo operowych, kameralnych, sakralnych czy rozrywkowych, dociera do mnie cała treść, każde słowo jest precyzyjne i wyraźne niezależnie od języka – czy to polski, włoski, angielski, rosyjski… Nawet jeśli nie rozumiem znaczenia słowa, to nie mam żadnych wątpliwości jakie emocje się za nim kryją, bo otrzymuję cały – kompletny i wieloaspektowy przekaz. To ogromne wyczucie frazy i adekwatne użycie możliwości wokalnych, świadomość i pełne zrozumienie materiału, ale też wewnętrzna spójność i niezachwiana wiara w to, co jest do przekazania. Jakie to wspaniałe, że Olga jest właśnie kontraltem! To przecież dwa głosy w jednej osobie, dolny rejestr o ciemnej barwie, wręcz mięsistej i potężnej, a wysoki mezzosopranowy – z pełnym spektrum alikwotów o jaśniejszej i pełnej blasku barwie. A tessitura? Na koncercie zaprezentowała światu ponad trzy oktawy rozpiętości dźwięków! Wciąż zastanawiam się jak to możliwe, że taka Postać – z takim głosem pojawiła się właśnie w tym, a nie innym miejscu i czasie, w którym dane mi jest nie tylko współpracować, ale też znać osobiście! Wdzięczności nie mam granic i końca.

Poza najszczerszą wdzięcznością dla Olgi Maroszek i wszystkich pozostałych wspaniałych Wykonawców, zwracam szczególną uwagę na osobę Marty Wróblewskiej – jej rola w koncercie była także jedną z największych i najbardziej wymagających. To ona wystąpiła w podwójnej roli – wiolonczelistki i śpiewaczki w Kwartecie herbertowskim, robiąc to jednocześnie (!), ale także w utworze u wrót doliny grając partię pierwszej wiolonczeli była dyrygentem i kierownikiem muzycznym dla całego zespołu.

Składam też serdeczne podziękowania Rektorowi Uczelni – Panu Profesorowi Doktorowi habilitowanemu Cezaremu Saneckiemu, wszystkim pracownikom Akademii Muzycznej w Łodzi, którzy współtworzyli całe wydarzenie oraz wybitnemu artyście – Ryszardowi Kai, który nie tylko wymyślił i namalował ten znakomity plakat, ale także dał mi mnóstwo bezcennych wskazówek i udzielił wielu ważnych, artystycznych porad.